Lieve Oma,
Het was me weer een weekje. Een ziekenhuisweekje dit keer.
Hwt begon met Khamsone die in het ziekenhuis werd opgenomen met Malaria.
allereerst voel ik me (voor de zoveelste keer) vereerd dat hij mij vraagt om bij hem te blijven om voor hem te zorgen. Dit is een typische familie aangelegenheid en laat mij weer zien in hoeverre ze mij echt als een familielid beschouwen
Laotiaanse ziekhuizen zijn een geval apart, ik ben al een paar keer eerder in dit ziekenhuis geweest met toeristen die iets kleins hadden. Vorige week nog met Ruud. En toen hebben we ook weer samen gelachen om de werkwijze van Laotiaanse verpleegkundigen. Nu ik er zelf dag en nacht afhankelijk van ben is het wat minder grappig. Het is lastig voor te stellen hoe het er hier aan toe gaat.
Aan de ene kant heeft het wel wat, de familie zorgt voor het eten en de medicijnen etc. Maar aan de andere kant… het is hier zo’n armoedige bende..
Probeer je een ziekenhuis voor te stellen waar de bedden letterlijk wegroesten en oude verfblikken als prullenbak worden gebruikt.
Verder is kennis van de gemiddelde arts vergelijkbaar met de de prullenbak.
Ik regel ook het financiële plaatje, niks geen verzekeringskaartje, direct afrekenen. En dan bedoel ik niet aan het einde, maar bij iedere handeling. De kamer betaal je voor acht uur s’ochtends en wordt bijvoorbeeld zijn infuus vervangen, direct bij de verpleegkundige afrekenen.
Verder zorg je altijd dat er een paar pakjes soyamelk en appelsap zijn, dit kan nog al eens meewerken aan het werktempo van het ziekhuis personeel..
Ik heb goede medicijnen tegen Malaria bij me, maar wanneer khamsone deze gebruikt reageert hij waarschijnlijk de volgende keer niet mee op de Laotiaanse (lees: slecht maar goedkoop.)
Thuis bij Greenview zijn Guus en Kim inmiddels aangekomen. Ik heb ze tot nu toe slechts vijf minuten gezien maar hoop snel wat meer van ze te mogen genieten
——-
Het is nu de derde dag. Het is hier echt een drama. De kennis is zo dramatisch. Ze rommelen echt maar wat aan. Ik heb last van mijn keel gekregen en vroeg om strepsils. De reactie was, No have, you want penicilline??
Khamsone voelt zich slechter dan ooit, hele zware hoofdpijn. Ik voel me zelf ook behoorlijk klote. Twee nachten niet geslapen en onder tl licht op een rieten matje liggen werkt niet mee.
—–
Jeuhh dag vier, Khamsone nog steeds slecht maar ik kan niet zoveel meer voor hem doen. Heb zelf 39,5 graad koorts en een bloeddruk van 124/89 al zegt me dat vrij weinig. Morgenochtend een bloedtest. Ik heb zelf niet het idee dat ik malaria heb, ben gewoon zwaar oververmoeid. Helaas is er geen bed voor mij vrij dus lig nog steeds op een rieten matje naast Khamsone. Leuk detail: khamsone en ik hebben dezelfde medicijnen alleen heeft hij er een dectrose infuus bij. Volgens mij hebben ze hier niks anders.
Dag vijf, Voel me heel erg slecht, zweet zwaar en heb 39 graden koorts, vanacht wel redelijk geslapen. S’ochtends om acht uur , een bloedtest ( met schone naald)
En om tien uur de uitslag, inderdaad geen Malaria, maar dengue fever. Gesprekje met een franse arts, veel water drinken, slapen, en deze pilletjes slikken. Kan niet zoals bij malaria iets onverwachts als coma gebeuren dus ga maar gewoon naar huis. Dat klinkt mij als muziek in de oren, geen tl-licht, gehuil, muffe lucht en koude air conditioning. Maar m’n eigen bungalow en Kim en Guus zijn er. Krijg nog een spuitje en ik rij zelf in de tuk-tuk naar huis. Met het goede voornemen te gaan slapen. Maarja, er is geen eten meer en de bungalows zijn vol. Teveel gedaan, en toen ik op was een nieuw spuitje gehaald. Stom
Hele slechte nacht, 1 badend zwetende nachtmerrie.
Dan toch maar in het ziekenhuis gaan slapen. Volgende ochtend naar het ziekenhuis gegaan en m’n eigen kamer gekregen.
Dag zes en zeven
Saai, zweten, zweten en nog eens zweten en hoesten, spierpijn, veel rare dromen, familie is erg lief voor me, komt paar keer per dag eten brengen.
Bananen vinden ze belangrijk en natuurlijk sticky rice, fue, kaopiak en soupak.
Bouw liefde op met thaise films en haat jegens de TL-lamp die boven me hangt.
Wanneer ik uit het ziekenhuis kom koop ik een andere, ruil deze om en ga hem ritueel vernietigen.
Voel me slecht maar weet dat in de kamer naast me, Khamsone het nog 30 keer zo zwaar heeft. .
Dag acht.
Gaat al duidelijk beter, stiekem een valiumpje ( verklein ik nu om het ontschuldiger te laten klinken?) behoorlijk geslapen, zweet ook veel minder, minder koud. Mijn keel doet nog wel veel pijn. Besluit na de lunch die ik ook prima trek om uit te checken. Minst plezierige guesthouse van het afgelopen jaar.
Voel me nog steeds behoorlijk klote, maar de koorts is in ieder geval over. M’n laatste weekje Greenview wordt voornamelijk veel slapen waarschijnlijk. Niet echt wat ik me er van voorgesteld had maar het is niet anders.
Kus Ait
Post a Comment