Lieve mensen thuis.
Zoals het gros van de meeste van het merendeel van jullie wel weten ben ik een positief persoon. Zo ook nu. Ik ben er namelijk voor 99% zeker van dat ik mezelf weer snel beter voel dan nu.
Maar eerst.
In mijn vorige verhaaltje schreef dat ik marketing & sales consultant was. Hier ben ik na een week mee gestopt. Het bleek namelijk vrijwilligers werk te zijn en aangezien ik hard geld nodig heb ben ik toch echt opzoek naar een betaalde baan.
De week hierop was het dus weer volop solliciteren.
Na een aantal verschillende andere baantjes te hebben geprobeerd had ik hem gevonden.
Een leuke baan als barista. Leuke strandtent, mooi uitzicht, mooie kaart, mooie collega;s en mooie surfmeisjes. Iedere dag vol enthousiasme naar mijn werk. Zo ook gisteren ochtend, hop met een zwaai het muurtje over naar de parkeerplaats ennnn KNAK au!! Opstaan ging niet meer. Na een half uur kwam er eindelijk iemand langs die een taxi voor me heeft gebeld. Daarmee naar het ziekenhuis gegaan en na en een paar x-rays bleek dat mijn trouwe voet gebroken was.
“X-rays confirmed frank fractures 2nd,3nd and 4th base of metatarsels”
shit.
“Klaag modus aan”
Nu lig ik hier dus met heel erg veel pijn, en zonder dat ik iemand ken binnen een straal van 5000 kilometer. De WC kan ik nog wel heen tijgeren maar de keuken is de trap op. 1 van de klote krukken die ze me hebben gegeven is al kapot en ik moet toch wat eten voor ik morgen onder het mes ga. En als ik morgen onder het mes ga krijg ik waarschijnlijk eerst een spuitje. En ze willen ook mijn verstandskiezen niet trekken als ik onder narcose ben. Die tering-paracetamol heb je ook niks aan, ik stink maar kan niet douchen, wat heb ik een slecht matras zeg.. “leg je been op een kussen”, ik heb er niet eens 1 voor mijn hoofd! Nou ben ik mijn baan kwijt en ik had al geen geld, waarom moest die maat nou juist gisteren weer naar Bangkok vliegen. Bangkok… was ik daar maar. Kut AUSTRALIË!
“”Klaag modus uit””
Goed, Morgen wordt ik dus waarschijnlijk geopereerd, wat een geluk dat ik in Australië ben, in Laos was dat vast lastiger geweest. En daarna zie ik wel weer hoe het verder gaat. Geen pieken zonder dalen.
Kus Ait
Post a Comment