Ait's adventure site

Lieve oma,
Ik ben weer onderweg! Yeah!! Wiehiew!! De avonturen kunnen weer beginnen. Nouja, beginnen, ik zit er alweer midden in!
Ik ben nu in Kuala Lumpur. Hoofdstad van Maleisie en oh oh oh wat is het toch fijn om weer in Azie te zijn. De mensen, de geuren, het eten en vooral de contrasten. Wat ben ik hier toch gek op. yeah! Het is fijn om weer op weg te zijn. Al ging dat niet zonder slag of stoot.
Maandagmiddag hebben Cowboy en Nelis me naar vliegveld Eindhoven gebracht. Jullie zien mij allemaal, (en terecht red.) als een hele stoere jongen. Maar ik kan je vertellen, ik ging toch een beetje met een brok in mijn keel. Ik ging mijn dierbaren weer verlaten, en ditmaal met de grote vraag, voor hoelang? Het viel me best een beetje zwaar. Dit kwam groot en deels door de fijne tijd die jullie, lieve ouders, familie en lieve vrienden mij de laatste tijd bezorgd hebben. Jullie hebben me laten zien dat een stevig stuk van mijn hart in Nederland ligt, bij jullie. Bij deze wil ik jullie heel erg bedanken hiervoor.
Maar.. Op het moment dat het vliegtuig opsteeg viel er een last van me af.
Ik ben weer onderweg! Dit is wat ik wil, dit is wat ik doe. geen stress over wat ik vergeten ben of wat ik ga vergeten. Niet meer toen of straks, maar hier. En nu! Intens beleven waar ik op dat moment bezig bent, in plaats van gehaast te overhaasten.
Ik had even een besef momentje en kon vanaf toen weer echt genieten van het feit dat ik weer onderweg ben. Dit was slechts van korte duur, Eindhoven – Londen is nu eenmaal maar 47 minuten.
Ik kwam aan om 19.50 uur en mijn vlucht was pas om 09.30 uur de volgende ochtend. Veertien hele uren wachtten paste absoluut niet bij mijn door-ontwikkelde reislust op dat moment dus ik wou hoe dan ook Londen ontdekken.. Ik had binnen een kwartier een lift geregeld, werd om 22.15 ergens bij een underground station afgezet, was om 23.00 uur bij Victoria station, want ik wist dat ik vandaar uit heel makkelijk om 6.00 uur terug naar het vliegveld kon gaan. Oftewel 7 uur feest! Dacht ik.. Ware het niet dat een biertje tien euro kostte, niets echt op loofafstand is, de gemiddelde Engelsman me niet zoals verwacht feestend in de armen zou vliegen, maar met een oordopjes in stug voor zich uit liep en ging sowieso alles om 24.00 uur dicht ging… Nou staan om al deze zaken die Engelsen daar desalniettemin wel bekend om maar dit paste toch echt niet in mijn verwachtingsplaatje.. na een half uurtje beduusd rond te lopen begon mijn voet pijn te doen, het te regenen en ben ik maar in het station gaan zitten. Totdat ik daar uit gezet werd om 01.00 uur, ze gingen dicht..
De aanwezige hotels vielen allemaal overduidelijk buiten mijn budget en aangezien het nog steeds regende ging mijn voorkeur uit naar een overdekt tankstation. Ook hier werd ik snel weggestuurd waarna ik maar terug naar het treinstation gegaan waar bij het tegenoverliggende theater een paar zwervers onder de overkapping lagen te slapen. en na een kwartiertje twijfelen, ben ik zo nonchalant mogelijk naar m?n nieuwe homies en met mijn capuchon diep over mijn hoofd heb ik mij daar vervolgens te rusten gelegd…
Ik voelde me verrassend op mijn gemak, Ik voelde me een echte nieuwe-media zwerver. Mijn collega-zwervers gebruikten kranten als kussen, ik gebruikte m’n mac-book. Het was een mooie aftrap van m’n nieuwe avonturen maar van slapen kwam die nacht weinig terecht…
Dit heb ik de volgende dag opgelost middels een multi-continentale slaapsessie van 12 uur welke mij naast dromenland ook in Kuala-lumpur bracht.
In kuala-Lumpur aangekomen voelde me ik me naast uitsglapen wel een beetje koortig, opzich geen probleem tenzij je in evrband met de mexicaanse koorts langs een warmte meter moet.. Deze sloeg meteen vol uit en ik werd dan ook meteen meegenomen voor een uitgebreid onderzoek. Gelukkig had ik op een enkele ongeneeslijke ziekte (koortslip) niks waatr Maleisie zch zorgen om maakte.
Samen met Craig, een Kiwi die ik op de ziekenboeg ontmoet had heb ik een goedkoop guesthouse gevonden in de pakistaanse wijk. M’n nieuwe avonturen-uitvalbasis is alles waar ik naar opzoek was; Vies, heet, vochtig en spotgoedkoop, heerlijk!
Ik heb nog een uur of dertig om van deze heerlijkheden te genieten en dan is het zover, naar Tom toe!

Ik kom eraan donnie!

Lieve mensen thuis.

Zoals het gros van de meeste van het merendeel van jullie wel weten ben ik een positief persoon. Zo ook nu. Ik ben er namelijk voor 99% zeker van dat ik mezelf weer snel beter voel dan nu.
Maar eerst.
In mijn vorige verhaaltje schreef dat ik marketing & sales consultant was. Hier ben ik na een week mee gestopt. Het bleek namelijk vrijwilligers werk te zijn en aangezien ik hard geld nodig heb ben ik toch echt opzoek naar een betaalde baan.
De week hierop was het dus weer volop solliciteren.
Na een aantal verschillende andere baantjes te hebben geprobeerd had ik hem gevonden.
Een leuke baan als barista. Leuke strandtent, mooi uitzicht, mooie kaart, mooie collega;s en mooie surfmeisjes. Iedere dag vol enthousiasme naar mijn werk. Zo ook gisteren ochtend, hop met een zwaai het muurtje over naar de parkeerplaats ennnn KNAK au!! Opstaan ging niet meer. Na een half uur kwam er eindelijk iemand langs die een taxi voor me heeft gebeld. Daarmee naar het ziekenhuis gegaan en na en een paar x-rays bleek dat mijn trouwe voet gebroken was.
“X-rays confirmed frank fractures 2nd,3nd and 4th base of metatarsels”
shit.
“Klaag modus aan”
Nu lig ik hier dus met heel erg veel pijn, en zonder dat ik iemand ken binnen een straal van 5000 kilometer. De WC kan ik nog wel heen tijgeren maar de keuken is de trap op. 1 van de klote krukken die ze me hebben gegeven is al kapot en ik moet toch wat eten voor ik morgen onder het mes ga. En als ik morgen onder het mes ga krijg ik waarschijnlijk eerst een spuitje. En ze willen ook mijn verstandskiezen niet trekken als ik onder narcose ben. Die tering-paracetamol heb je ook niks aan, ik stink maar kan niet douchen, wat heb ik een slecht matras zeg.. “leg je been op een kussen”, ik heb er niet eens 1 voor mijn hoofd! Nou ben ik mijn baan kwijt en ik had al geen geld, waarom moest die maat nou juist gisteren weer naar Bangkok vliegen. Bangkok… was ik daar maar. Kut AUSTRALIË!
“”Klaag modus uit””
Goed, Morgen wordt ik dus waarschijnlijk geopereerd, wat een geluk dat ik in Australië ben, in Laos was dat vast lastiger geweest. En daarna zie ik wel weer hoe het verder gaat. Geen pieken zonder dalen.

Kus Ait

Lieve oma,

Op dit moment wordt vlucht LT 1753 Air Berlin naar de landingsbaan van Bangkok getaxied. Maar zonder Ait
Maar eerst wil ik u over de afgelopen weken vertellen. Er is weer enorm veel gebeurd. Mijn laatste week in Greenview was verre van fijn. Khamsone heeft tot de laatste dag in het ziekenhuis gelegen, ik kon helaas weinig voor hem betekenen, door de Dengue fever was ik ook erg zwak en ondertussen ging de familie door de hoge ziekenhuiskosten door een kleine financiële crisis.
Het was geen fijne tijd om weg te gaan. Des te bijzonder dat ze toch nog de moeite hebben genomen om voor mij een Basi te organiseren. Een Basi is een ceremonie die wordt georganiseerd bij speciale gelegenheden zoals huwelijk, geboorte en andere speciale gelegenheden. Mijn basi was om mij een goede reis te wensen en te bedanken wat ik voor hen heb betekent.

De volgende dag naar Bangkok afgereisd want hier stond het volgende avontuur klaar. Cowboy.
Vanuit Beijing waar zijn stoere zus Sandra Nederland vertegenwoordigde op de Paralympics is hij naar Bangkok gevlogen om samen met mij in zuid Laos geschiedenis te gaan schrijven.
En dat is gelukt. Ik wil hier niet meer over vertellen, want ik hoop nog steeds dat Cowboy een schrijvers ingeving krijgt…
Het was 1 groot hoogte punt. Ik had mij geen betere laatste week in azie kunnen wensen. Cowboyyyyy!
Het is wel weer even wennen om alleen te zijn.
Gelukkig heb ik niet veel tijd om hier over na te denken. Ik ben hard bezig om mij voor te bereiden op mijn volgende avontuur. Perth. Een stad gelegen in zuidwest Australië. Ik vlieg hierheen omdat wij cheeseheads makkelijk een werkvisa kunnen krijgen en Perth in het bijzonder bekend staat om de grote open arbeidsmarkt.
Het is wel even slikken om Azië te verlaten. Ik heb hier nu op een week na inmiddels een jaar lang rond gebanjerd en Cowboy heeft mij er nog eens op gewezen dat het hier toch allemaal wat anders er aan toegaat.
Maar, ik heb er zin in.

Ik zal u snel schrijven hoe Australië is..

Kus, Ait

Lieve Oma,

Het was me weer een weekje. Een ziekenhuisweekje dit keer.
Hwt begon met Khamsone die in het ziekenhuis werd opgenomen met Malaria.
allereerst voel ik me (voor de zoveelste keer) vereerd dat hij mij vraagt om bij hem te blijven om voor hem te zorgen. Dit is een typische familie aangelegenheid en laat mij weer zien in hoeverre ze mij echt als een familielid beschouwen
Laotiaanse ziekhuizen zijn een geval apart, ik ben al een paar keer eerder in dit ziekenhuis geweest met toeristen die iets kleins hadden. Vorige week nog met Ruud. En toen hebben we ook weer samen gelachen om de werkwijze van Laotiaanse verpleegkundigen. Nu ik er zelf dag en nacht afhankelijk van ben is het wat minder grappig. Het is lastig voor te stellen hoe het er hier aan toe gaat.
Aan de ene kant heeft het wel wat, de familie zorgt voor het eten en de medicijnen etc. Maar aan de andere kant… het is hier zo’n armoedige bende..
Probeer je een ziekenhuis voor te stellen waar de bedden letterlijk wegroesten en oude verfblikken als prullenbak worden gebruikt.
Verder is kennis van de gemiddelde arts vergelijkbaar met de de prullenbak.
Ik regel ook het financiële plaatje, niks geen verzekeringskaartje, direct afrekenen. En dan bedoel ik niet aan het einde, maar bij iedere handeling. De kamer betaal je voor acht uur s’ochtends en wordt bijvoorbeeld zijn infuus vervangen, direct bij de verpleegkundige afrekenen.
Verder zorg je altijd dat er een paar pakjes soyamelk en appelsap zijn, dit kan nog al eens meewerken aan het werktempo van het ziekhuis personeel..
Ik heb goede medicijnen tegen Malaria bij me, maar wanneer khamsone deze gebruikt reageert hij waarschijnlijk de volgende keer niet mee op de Laotiaanse (lees: slecht maar goedkoop.)
Thuis bij Greenview zijn Guus en Kim inmiddels aangekomen. Ik heb ze tot nu toe slechts vijf minuten gezien maar hoop snel wat meer van ze te mogen genieten
——-
Het is nu de derde dag. Het is hier echt een drama. De kennis is zo dramatisch. Ze rommelen echt maar wat aan. Ik heb last van mijn keel gekregen en vroeg om strepsils. De reactie was, No have, you want penicilline??
Khamsone voelt zich slechter dan ooit, hele zware hoofdpijn. Ik voel me zelf ook behoorlijk klote. Twee nachten niet geslapen en onder tl licht op een rieten matje liggen werkt niet mee.
—–
Jeuhh dag vier, Khamsone nog steeds slecht maar ik kan niet zoveel meer voor hem doen. Heb zelf 39,5 graad koorts en een bloeddruk van 124/89 al zegt me dat vrij weinig. Morgenochtend een bloedtest. Ik heb zelf niet het idee dat ik malaria heb, ben gewoon zwaar oververmoeid. Helaas is er geen bed voor mij vrij dus lig nog steeds op een rieten matje naast Khamsone. Leuk detail: khamsone en ik hebben dezelfde medicijnen alleen heeft hij er een dectrose infuus bij. Volgens mij hebben ze hier niks anders.
Dag vijf, Voel me heel erg slecht, zweet zwaar en heb 39 graden koorts, vanacht wel redelijk geslapen. S’ochtends om acht uur , een bloedtest ( met schone naald)
En om tien uur de uitslag, inderdaad geen Malaria, maar dengue fever. Gesprekje met een franse arts, veel water drinken, slapen, en deze pilletjes slikken. Kan niet zoals bij malaria iets onverwachts als coma gebeuren dus ga maar gewoon naar huis. Dat klinkt mij als muziek in de oren, geen tl-licht, gehuil, muffe lucht en koude air conditioning. Maar m’n eigen bungalow en Kim en Guus zijn er. Krijg nog een spuitje en ik rij zelf in de tuk-tuk naar huis. Met het goede voornemen te gaan slapen. Maarja, er is geen eten meer en de bungalows zijn vol. Teveel gedaan, en toen ik op was een nieuw spuitje gehaald. Stom
Hele slechte nacht, 1 badend zwetende nachtmerrie.
Dan toch maar in het ziekenhuis gaan slapen. Volgende ochtend naar het ziekenhuis gegaan en m’n eigen kamer gekregen.
Dag zes en zeven
Saai, zweten, zweten en nog eens zweten en hoesten, spierpijn, veel rare dromen, familie is erg lief voor me, komt paar keer per dag eten brengen.
Bananen vinden ze belangrijk en natuurlijk sticky rice, fue, kaopiak en soupak.
Bouw liefde op met thaise films en haat jegens de TL-lamp die boven me hangt.
Wanneer ik uit het ziekenhuis kom koop ik een andere, ruil deze om en ga hem ritueel vernietigen.
Voel me slecht maar weet dat in de kamer naast me, Khamsone het nog 30 keer zo zwaar heeft. .
Dag acht.
Gaat al duidelijk beter, stiekem een valiumpje ( verklein ik nu om het ontschuldiger te laten klinken?) behoorlijk geslapen, zweet ook veel minder, minder koud. Mijn keel doet nog wel veel pijn. Besluit na de lunch die ik ook prima trek om uit te checken. Minst plezierige guesthouse van het afgelopen jaar.

Voel me nog steeds behoorlijk klote, maar de koorts is in ieder geval over. M’n laatste weekje Greenview wordt voornamelijk veel slapen waarschijnlijk. Niet echt wat ik me er van voorgesteld had maar het is niet anders.

Kus Ait