Ik had verwacht gehoopt dat dit wel mee zou vallen. Nog een weekje op bed en daarna loopgips en op krukken een beetje naar een administratieve baan toe sjouwen was een beetje mijn plan.
De arts dacht hier anders over.
“morgenochtend ga je onder het mes en dan moet je zes weken in bed liggen, dan halen we het staalwerk eruit en dan moet je weer in bed gaan liggen.. loopgips?? werken?? haha ouwe muurspringer, daar komt niks van in”
s’avonds heb ik toen besloten om naar Nederland te komen. Ik ben niet naar Australie gekomen om naar een witte muur te staren, me eenzaam te voelen en met pijn naar de wc te tijgeren.

Van uitstel komt afstel, dus hup, twaalf uur later zat ik in het vlegtuig naar Singapore, om aansluitend via Londen op het koude grauwe Schiphol aan te komen waar ik door de rolstoelservice van British Airways aan Kiki en Jeroen werd overgedragen. Een bijzonder weerzien waarbij vooral Jeroen het niet droog hielt
Hierna ben ik direct doorgegaan naar het sint maartenskliniek om vervolgens naar Valburg te gaan.
En hier lig ik dan. Een paradijs vergeleken bij afgelopen week. Liefde en aandacht waar ik gek op ben, heerlijke broodjes en lekkere kopjes koffie. een schone kamer en een ligbad.

Het was voor mij natuurlijk even flink wennen om terug te zijn. vandaar dat ik mijzelf een paar dagen gegund heb zonder dit bekend te maken. Ook de komende tijd doe ik het erg rustig aan.
Maar aangezien ik (ongeveer) de komende 3 maanden in Nederland zal zijn wil ik natuurlijk graag met jullie allemaal koffie, bier of andere drankjes drinken. praatjes en lol maken. Alleen de dansjes zullen nog even moeten wachten.

Kus Ait