Ik had verwacht gehoopt dat dit wel mee zou vallen. Nog een weekje op bed en daarna loopgips en op krukken een beetje naar een administratieve baan toe sjouwen was een beetje mijn plan.
De arts dacht hier anders over.
“morgenochtend ga je onder het mes en dan moet je zes weken in bed liggen, dan halen we het staalwerk eruit en dan moet je weer in bed gaan liggen.. loopgips?? werken?? haha ouwe muurspringer, daar komt niks van in”
s’avonds heb ik toen besloten om naar Nederland te komen. Ik ben niet naar Australie gekomen om naar een witte muur te staren, me eenzaam te voelen en met pijn naar de wc te tijgeren.

Van uitstel komt afstel, dus hup, twaalf uur later zat ik in het vlegtuig naar Singapore, om aansluitend via Londen op het koude grauwe Schiphol aan te komen waar ik door de rolstoelservice van British Airways aan Kiki en Jeroen werd overgedragen. Een bijzonder weerzien waarbij vooral Jeroen het niet droog hielt
Hierna ben ik direct doorgegaan naar het sint maartenskliniek om vervolgens naar Valburg te gaan.
En hier lig ik dan. Een paradijs vergeleken bij afgelopen week. Liefde en aandacht waar ik gek op ben, heerlijke broodjes en lekkere kopjes koffie. een schone kamer en een ligbad.

Het was voor mij natuurlijk even flink wennen om terug te zijn. vandaar dat ik mijzelf een paar dagen gegund heb zonder dit bekend te maken. Ook de komende tijd doe ik het erg rustig aan.
Maar aangezien ik (ongeveer) de komende 3 maanden in Nederland zal zijn wil ik natuurlijk graag met jullie allemaal koffie, bier of andere drankjes drinken. praatjes en lol maken. Alleen de dansjes zullen nog even moeten wachten.

Kus Ait

Zoals het gros van de meeste van het merendeel van jullie wel weten ben ik een positief persoon. Zo ook nu. Ik ben er namelijk voor 99% zeker van dat ik mezelf weer snel beter voel dan nu.
Maar eerst.
In mijn vorige verhaaltje schreef dat ik marketing & sales consultant was. Hier ben ik na een week mee gestopt. Het bleek namelijk vrijwilligers werk te zijn en aangezien ik hard geld nodig heb ben ik toch echt opzoek naar een betaalde baan.
De week hierop was het dus weer volop solliciteren.
Na een aantal verschillende andere baantjes te hebben geprobeerd had ik hem gevonden.
Een leuke baan als barista. Leuke strandtent, mooi uitzicht, mooie kaart, mooie collega;s en mooie surfmeisjes. Iedere dag vol enthousiasme naar mijn werk. Zo ook gisteren ochtend, hop met een zwaai het muurtje over naar de parkeerplaats ennnn KNAK au!! Opstaan ging niet meer. Na een half uur kwam er eindelijk iemand langs die een taxi voor me heeft gebeld. Daarmee naar het ziekenhuis gegaan en na en een paar x-rays bleek dat mijn trouwe voet gebroken was.
“X-rays confirmed frank fractures 2nd,3nd and 4th base of metatarsels”
shit.
“Klaag modus aan”
Nu lig ik hier dus met heel erg veel pijn, en zonder dat ik iemand ken binnen een straal van 5000 kilometer. De WC kan ik nog wel heen tijgeren maar de keuken is de trap op. 1 van de klote krukken die ze me hebben gegeven is al kapot en ik moet toch wat eten voor ik morgen onder het mes ga. En als ik morgen onder het mes ga krijg ik waarschijnlijk eerst een spuitje. En ze willen ook mijn verstandskiezen niet trekken als ik onder narcose ben. Die tering-paracetamol heb je ook niks aan, ik stink maar kan niet douchen, wat heb ik een slecht matras zeg.. “leg je been op een kussen”, ik heb er niet eens 1 voor mijn hoofd! Nou ben ik mijn baan kwijt en ik had al geen geld, waarom moest die maat nou juist gisteren weer naar Bangkok vliegen. Bangkok… was ik daar maar. Kut AUSTRALIË!
“”Klaag modus uit””
Goed, Morgen wordt ik dus waarschijnlijk geopereerd, wat een geluk dat ik in Australië ben, in Laos was dat vast lastiger geweest. En daarna zie ik wel weer hoe het verder gaat. Geen pieken zonder dalen.

Kus Ait